🏀 Travel, Goaltending, Backcourt คืออะไร? 3 กติกาบาสที่คนดูสับสนมากที่สุด

เคยดูเกมแล้วสงสัยไหมว่า ทำไมนักบาสบางคนก้าวยาวๆ สองสามก้าวก่อนเลย์อัพแล้วไม่โดนเป่า Travel แต่บางคนขยับเท้าแค่นิดเดียวกลับโดนเป่าทันที? ความสับสนนี้เกิดจากการที่คนดูส่วนใหญ่นับ "จำนวนก้าว" เป็นหลัก ทั้งที่กติกาจริงไม่ได้ตัดสินที่จำนวนก้าว แต่ตัดสินที่ "เท้าหลัก" (pivot foot) ต่างหาก

หลักการง่ายๆ คือ เมื่อนักบาสหยุดเลี้ยงบอลแล้วยืนสองเท้าติดพื้น เท้าข้างที่แตะพื้นก่อนจะกลายเป็นเท้าหลักทันที เท้าหลักห้ามยกแล้ววางใหม่ก่อนที่บอลจะหลุดจากมือ ไม่ว่าจะส่งหรือชู้ต ส่วนเท้าอีกข้างจะขยับไปทางไหนก็ได้ นี่คือเหตุผลที่นักบาสหมุนตัวหลบคู่ต่อสู้ (pivot) ได้โดยไม่โดนเป่า เพราะเท้าหลักไม่ได้ขยับจากจุดเดิม

ส่วนที่ทำให้งงกว่านั้นคือ "การก้าวรวบบอล" (gather step) กติกาปัจจุบันอนุญาตให้ก้าวได้ถึง 2 ก้าวหลังจากที่ "รวบบอล" เสร็จ คือจังหวะที่มือควบคุมบอลได้เต็มที่ ไม่ใช่จังหวะเลี้ยงครั้งสุดท้าย ก้าวแรกจะก้าวด้วยเท้าไหนก็ได้ เท่ากับว่าถ้านับจากจังหวะเลี้ยงครั้งสุดท้ายจริงๆ นักบาสอาจดูเหมือนก้าวสามก้าว ทั้งที่ถูกกติกาเป๊ะ

สิ่งที่ทำได้จริงเวลาดูเกมครั้งหน้า คือ อย่านับก้าวเท้า แต่ให้จับตาที่ "มือ" แทน ดูว่าตอนที่มือหยุดเลี้ยงบอลแล้วกำบอลไว้แน่น นักบาสยืนด้วยเท้าไหน แล้วนับก้าวใหม่จากจุดนั้น จะเข้าใจได้ทันทีว่าทำไมกรรมการปล่อยผ่านหรือเป่าฟาวล์

ในเกมจริง จังหวะที่แฟนบาสเถียงกันบ่อยที่สุดเรื่อง Travel คือท่า Eurostep การ์ดไดรฟ์เข้าใต้ห่วงแล้วก้าวเท้าซ้ายไปทางหนึ่ง ก้าวเท้าขวาสวนทางอีกทาง เพื่อหลบตัวเซ็นเตอร์ที่ยืนสกัดอยู่ ดูจากภายนอกเหมือนก้าวรัวๆ หลายจังหวะ แต่ถ้านับจากจังหวะรวบบอลจริงๆ มันคือแค่ 2 ก้าวตามกติกา จึงไม่โดนเป่า

อีกสถานการณ์คือสปินใต้ห่วง เซ็นเตอร์หันหลังใส่คู่ต่อสู้ หมุนตัว 180 องศาโดยใช้เท้าหลักเป็นจุดหมุนแล้วเข้าเลย์อัพ ตราบใดที่เท้าหลักไม่ยกจากพื้นระหว่างหมุน ท่านี้ถูกกติกา 100% แต่เพราะการหมุนตัวทำให้ตำแหน่งลำตัวเปลี่ยนไปเยอะ คนดูจึงรู้สึกว่า "ต้องมีอะไรผิดกติกาแน่ๆ" ทั้งที่ไม่มี

สถานการณ์ที่โดนเป่าจริงบ่อยที่สุดกลับเป็นจังหวะที่ดูเรียบง่ายกว่านั้น คือตอนเก็บบอลกระดอนจากพื้นหรือบอลหลุดมือ นักบาสก้มลงเก็บบอลขณะที่ตัวยังเคลื่อนที่อยู่ แล้ววิ่งต่ออีก 2-3 ก้าวก่อนจะหยุด กรณีนี้ถือว่ารวบบอลตั้งแต่จังหวะที่มือแตะบอลครั้งแรก การก้าวเกิน 2 ก้าวหลังจากนั้นจึงโดนเป่าฟาวล์ทันที แม้จะรู้สึกว่า "ก็แค่วิ่งไปเก็บบอลเอง" ก็ตาม

เวลาดูเกม ให้สังเกตจุดร่วมของทั้งสามสถานการณ์นี้คือ "จังหวะที่มือควบคุมบอลได้สมบูรณ์ครั้งแรก" นั่นคือจุดเริ่มนับก้าว ถ้านักบาสก้าวไม่เกิน 2 ก้าวจากจุดนั้นก่อนปล่อยบอล ไม่ว่าท่าจะดูซับซ้อนแค่ไหนก็ไม่ผิดกติกา แต่ถ้าเกิน 2 ก้าว ต่อให้ท่าดูเรียบง่ายแค่ไหนก็โดนเป่าแน่นอน

เคยเห็นผู้เล่นฝ่ายรับกระโดดขึ้นไปตบบอลที่เพิ่งกระดอนออกจากขอบห่วงแล้วกรรมการไม่เป่าอะไรเลยไหม? หรือกลับกัน เคยเห็นคลิปไฮไลต์ NBA ที่ผู้เล่นบล็อกบอลจังหวะคล้ายกันมาก แต่กรรมการกลับเป่า Goaltending ให้อีกฝ่ายได้สองแต้มฟรีๆ ทันที? นี่ไม่ใช่กรรมการเป่าผิด แต่เป็นเพราะ Goaltending และ Basket Interference (รวมเรียกว่ากฎทรงกระบอกเหนือห่วง) มีรายละเอียดเชิงกลไกที่ต่างกันจริงระหว่างกติกา FIBA ที่ทีมชาติไทยและ TBL ใช้ กับกติกา NBA ที่คนไทยส่วนใหญ่ดูผ่านไฮไลต์เป็นหลัก

หลักการพื้นฐานที่ทั้งสองระบบใช้ร่วมกันคือ ห้ามผู้เล่นแตะบอลขณะบอลอยู่สูงกว่าระดับขอบห่วงและยังมีโอกาสเข้าห่วงอยู่ ไม่ว่าจะเป็นจังหวะขาลงของลูกยิง หรือบอลที่เพิ่งสัมผัสกระดานหลังมา ถ้าฝ่ายรับเป็นคนแตะบอลช่วงนี้ ถือเป็น Goaltending ทันที ฝ่ายรุกได้แต้มเหมือนบอลเข้าจริง แต่ถ้ากลับกันคือฝ่ายรุกเองเผลอไปแตะบอลของทีมตัวเองในจังหวะนี้ (เรียกว่า Offensive Goaltending) ผลจะตรงข้ามทันที คือไม่นับแต้มและเสียบอลให้ฝ่ายตรงข้ามไปทุ่มเข้าเล่นแทน ส่วน Interference คือคนละกรณี เช่น การไปแตะห่วงหรือกระดานหลังจนบอลเปลี่ยนทิศ หรือแตะบอลที่กำลังอยู่ในห่วงแล้วเพื่อกันไม่ให้ลอดผ่าน ซึ่งทั้งสองกติกาห้ามเหมือนกันหมด และใช้หลักตัดสินผลแบบเดียวกันคือดูว่าฝ่ายรับหรือฝ่ายรุกเป็นคนทำผิด

จุดที่ต่างกันชัดที่สุดอยู่ที่ FIBA Article 31.2.3 ระบุตรงตัวว่า ข้อจำกัดของ Goaltending จะสิ้นสุดทันทีที่บอลสัมผัสขอบห่วงแล้ว แม้เพียงเสี้ยววินาที ผู้เล่นทั้งสองฝ่ายจึงตบหรือปัดบอลที่กระดอนออกจากขอบห่วงได้อย่างอิสระ แม้บอลจะยังลอยอยู่เหนือห่วงและยังมีโอกาสเข้าอยู่ก็ตาม กติกาข้อนี้ใช้จริงกับทั้งทีมชาติไทย, FIBA Asia Cup และ TBL ไม่ใช่ข้อยกเว้นเฉพาะกาล ในขณะที่ NBA ใช้แนวคิดทรงกระบอกสมมติเหนือห่วงเป็นเกณฑ์หลัก และไม่มีเงื่อนไข "บอลแตะขอบห่วงแล้วยกเลิกข้อห้าม" แบบ FIBA เลย ตราบใดที่บอลยังลอยอยู่ในทรงกระบอกและยังมีโอกาสเข้าห่วง การแตะบอลยังผิดกติกาอยู่ ไม่ว่าจะเคยโดนขอบห่วงมาก่อนหรือไม่ก็ตาม

สิ่งที่ควรจับตาเวลาดูเกมคือ อย่าเพิ่งตัดสินจากภาพจำที่เคยเห็นจากไฮไลต์ลีกเดียว เพราะ Goaltending เป็นกฎที่มีอยู่จริงทั้งในกติกา FIBA ที่ใช้ในไทยและกติกา NBA เพียงแต่รายละเอียดว่า "บอลแตะขอบห่วงแล้วนับว่าจบหรือยัง" ต่างกัน ถ้าดูเกม TBL หรือทีมชาติไทยแล้วเห็นผู้เล่นตบบอลหลังบอลโดนขอบห่วงโดยไม่มีเสียงนกหวีด นั่นคือการตัดสินที่ถูกต้อง ไม่ใช่กรรมการปล่อยฟาวล์

สถานการณ์แรก เหลือเวลา 40 วินาทีสุดท้ายของควอเตอร์ 4 ในเกม TBL คะแนนสูสี ผู้เล่นฝ่ายรุกขึ้นทำเลย์อัพใต้ห่วง บอลกระทบขอบห่วงฝั่งหน้าแล้วกระดอนขึ้นสูงประมาณ 15-20 เซนติเมตรเหนือห่วง ยังลอยอยู่ในแนวดิ่งเหนือปากห่วงพอดีก่อนเริ่มตกลงมา ผู้เล่นฝ่ายรับกระโดดขึ้นตบบอลออกไปนอกเส้นทันทีเพื่อสกัดไม่ให้เพื่อนร่วมทีมฝ่ายรุกเก็บบอลทำต่อ ภายใต้กติกา FIBA ที่ TBL ใช้จริง การตบบอลครั้งนี้ถูกกติกาสมบูรณ์ เพราะบอลสัมผัสขอบห่วงไปแล้วก่อนมือผู้เล่นจะแตะ กรรมการปล่อยเกมเดินต่อไม่มีเสียงนกหวีด แต่ท่วงท่าเดียวกันเป๊ะถ้าเกิดในเกม NBA จะโดนเป่า Goaltending ทันที เพราะบอลยังลอยอยู่ในทรงกระบอกเหนือห่วงและยังมีโอกาสเข้า NBA ไม่มีข้อยกเว้นเรื่องเคยโดนขอบห่วงมาก่อนแบบ FIBA เลย

สถานการณ์ที่สอง ผู้เล่นฝ่ายรุกยิงลูกใต้ห่วงแบบปกติ บอลยังไม่เคยสัมผัสขอบห่วงหรือกระดานหลังเลย กำลังอยู่ในช่วงขาลงตรงเข้าห่วง ผู้เล่นฝ่ายรับกระโดดขึ้นปัดบอลออกจากด้านบน กรณีนี้ผิดกติกา Goaltending ทั้งในระบบ FIBA และ NBA เหมือนกันทุกประการ เพราะยังอยู่ในช่วงที่บอล "เป็นการยิงประตู" อยู่และยังไม่เคยแตะขอบห่วงมาก่อนเลย นี่คือรูปแบบ Goaltending พื้นฐานที่สองระบบตัดสินตรงกัน ต่างจากสถานการณ์แรกที่บอลเคยโดนขอบห่วงมาก่อนแล้ว

สถานการณ์ที่สาม จังหวะบอลกำลังนั่งหรือกลิ้งอยู่บนขอบห่วงพอดี ยังไม่ตกลงไปในห่วงและยังไม่หลุดออก บางทีผู้เล่นฝ่ายรับเผลอไปแตะห่วงหรือกระดานหลังจนบอลสะเทือนหลุดออกไป กรณีนี้ถือเป็น Basket Interference ไม่ใช่ Goaltending เพราะเป็นการไปกระทบตัวห่วง/กระดาน ไม่ใช่แตะบอลตรงๆ และผิดกติกาเหมือนกันทั้งสองระบบ ถ้าเป็นฝ่ายรับที่ทำ ฝ่ายรุกจะได้แต้มทันทีราวกับบอลเข้าไปแล้วจริง แต่ถ้ากลับกันคือฝ่ายรุกเองไปแตะห่วงหรือกระดานจนบอลของทีมตัวเองหลุดออกจากขอบห่วง ผลจะตรงข้ามกันทันที คือไม่นับแต้มและเสียบอลให้ฝ่ายตรงข้ามไปทุ่มเข้าเล่นแทน

สรุปจุดสังเกตง่ายๆ เวลาดูเกม ให้จับตาดูว่าขณะที่มือผู้เล่นไปแตะบอลนั้น บอลเคยสัมผัสขอบห่วงมาก่อนหรือยัง เพราะเฟรมเดียวนี้เองที่ตัดสินผลลัพธ์ตรงข้ามกันโดยสิ้นเชิงระหว่างเกม FIBA/ไทย กับเกม NBA ถ้าเป็นเกม TBL หรือทีมชาติไทยแล้วบอลโดนขอบห่วงไปแล้วก่อนมือสัมผัส นั่นคือปล่อยผ่านได้ปกติ แต่ถ้าเป็นเกม NBA ต้องดูเพิ่มว่าบอลยังอยู่ในทรงกระบอกเหนือห่วงหรือไม่ ไม่ใช่แค่ว่าเคยโดนขอบห่วงมาก่อนหรือเปล่า

เคยเห็นฝ่ายรุกโดนกดดันหนักๆ แล้วต้องรีบส่งบอลหรือเลี้ยงบอลถอยกลับไปทางฝั่งตัวเอง จู่ๆ กรรมการเป่านกหวีดให้เสียบอลทันที ทั้งที่บอลยังอยู่ในมือทีมเดียวกัน ไม่มีใครแย่งได้เลยไหม? นี่คือกติกา Backcourt Violation หรือที่ภาษาพูดเรียกว่า "โอเวอร์แอนด์แบ็ก"

หลักการคือ เมื่อทีมที่ครองบอลนำบอลข้ามเส้นกลางสนามเข้าสู่ฝั่งรุกได้สำเร็จแล้ว บอลจะ "ผูกติด" กับฝั่งรุกไปตลอดจนกว่าจะเสียการครองบอล ทีมนั้นห้ามทำให้บอลข้ามกลับไปยังฝั่งตัวเองอีก ไม่ว่าจะโดยเลี้ยงบอลถอยหลังข้ามเส้น หรือส่งบอลข้ามเส้นกลับไปให้เพื่อนร่วมทีมที่อยู่ฝั่งหลัง ถ้าทำแบบนี้ถือว่าผิดกติกาทันที แม้จะไม่มีฝ่ายตรงข้ามแตะบอลเลยก็ตาม

เหตุผลของกติกานี้คือป้องกันไม่ให้ทีมที่ครองบอลใช้การถอยบอลกลับหลังเป็นวิธี "หนีเวลา" หรือหนีแรงกดดันจากฝ่ายรับแบบไม่มีที่สิ้นสุด เพราะถ้าไม่มีกฎนี้ ทีมที่นำอยู่ในช่วงท้ายเกมอาจแค่เลี้ยงบอลวนไปวนมาระหว่างสองฝั่งสนามเพื่อถ่วงเวลาโดยไม่ต้องพยายามทำแต้มเพิ่มเลย กติกานี้จึงบังคับให้เกมต้อง "เดินหน้า" เข้าสู่ฝั่งรุกเสมอ

จุดที่คนดูสับสนบ่อยคือ กรณีบอลกระดอนหรือหลุดมือไปเอง เช่น บอลกระเด็นจากการปะทะแล้วกลิ้งข้ามเส้นกลับไปฝั่งหลัง กรณีแบบนี้ถ้าไม่มีผู้เล่นฝ่ายรุกคนใดควบคุมบอลในฝั่งรุกได้อย่างสมบูรณ์ก่อนบอลจะกระดอนกลับไป ก็ยังไม่ถือว่าครองบอลในฝั่งรุกอย่างสมบูรณ์ จึงยังไม่ผิดกติกา กรรมการจะตัดสินจากจังหวะที่บอลอยู่ในการควบคุมของทีมรุกในฝั่งหน้าอย่างชัดเจนก่อนเท่านั้น

สถานการณ์ที่เกิดขึ้นบ่อยที่สุดคือตอนทีมรับใช้เพรสเต็มสนาม แล้วดักบอลเป็นสองต่อสองบริเวณใกล้เส้นกลางสนามพอดี การ์ดที่ถือบอลอยู่ฝั่งรุกไปแล้วรู้สึกกดดันมาก จึงรีบส่งบอลหรือเลี้ยงบอลถอยกลับไปหาเพื่อนที่อยู่ฝั่งหลังเส้นเพื่อหนีการดัก จังหวะนี้แม้จะดูเหมือนเป็นการเล่นที่ชาญฉลาดในสายตาคนดู แต่กติกาถือว่าผิดทันทีเพราะบอลได้อยู่ในการครองของฝั่งรุกไปแล้วก่อนจะถอยกลับ

อีกสถานการณ์คือช่วงบอลเข้าเกมหลังฟาวล์หรือหลังหมดเวลานอก เมื่อผู้เล่นรับบอลจากเส้นข้างในตำแหน่งที่เป็นฝั่งรุกอยู่แล้ว แล้วโดนดับเบิลทีมทันที ผู้เล่นบางคนสัญชาตญาณจะรีบส่งบอลกลับไปทางฝั่งหลังเพื่อความปลอดภัย ซึ่งเป็นความผิดพลาดที่เกิดขึ้นบ่อยกับนักบาสเยาวชนที่เพิ่งหัดรับมือกับแรงกดดันของเกมเพรส

ส่วนกรณีที่ "ไม่ผิด" กติกาแต่ดูคล้ายกันมาก คือตอนที่ฝ่ายรับปัดหรือแตะบอลจนกระดอนข้ามเส้นกลางกลับไปฝั่งหลังของฝ่ายรุกเอง แล้วผู้เล่นฝ่ายรุกวิ่งไปเก็บบอลคืนในฝั่งหลังนั้น กรณีนี้ไม่ผิดกติกา เพราะเป็นฝ่ายรับที่ทำให้บอลข้ามเส้นกลับไป ไม่ใช่ฝ่ายรุกตั้งใจทำเอง กติกานี้จึงตัดสินที่ "ใครเป็นคนทำให้บอลข้ามเส้น" ไม่ใช่แค่ดูว่าบอลข้ามเส้นหรือไม่

เวลาดูเกม ให้สังเกตสองอย่างคู่กันคือ บอลเคยข้ามเข้าฝั่งรุกแบบครองบอลสมบูรณ์แล้วหรือยัง และใครเป็นคนทำให้บอลข้ามเส้นกลับไป ถ้าฝ่ายรุกครองบอลในฝั่งหน้าแล้วส่งหรือเลี้ยงกลับเองจะโดนเป่าทันที แต่ถ้าเป็นฝ่ายรับทำบอลกระดอนกลับไปเอง ฝ่ายรุกเก็บบอลคืนได้โดยไม่ผิดกติกา

เคยสังเกตไหมว่ากติกาเดียวกัน บางครั้งกรรมการเป่าทันที แต่บางครั้งปล่อยผ่านทั้งที่ดูคล้ายกันมาก? นี่ไม่ใช่เพราะกรรมการเห็นไม่เหมือนกันเสมอไป แต่เพราะกติกาทั้ง 3 ข้อนี้มีธรรมชาติที่ตัดสินยากกว่ากติกาอื่นด้วยเหตุผลเฉพาะตัว

Travel ต้องอาศัยมุมมองที่เห็นทั้งเท้าและมือพร้อมกันในเสี้ยววินาที ถ้ากรรมการยืนอยู่ในมุมที่บังตัวผู้เล่น หรือจังหวะเกิดเร็วมากแบบสองเหตุการณ์ประกบกัน หลักสากลของกรรมการคือ "เมื่อไม่แน่ใจ ให้ปล่อยผ่าน" เพราะการเป่าผิดจากความไม่มั่นใจสร้างความเสียหายมากกว่าการปล่อยผ่านไปหนึ่งจังหวะ

Goaltending และ Basket Interference ก็เป็นอีกกฎที่กรรมการต้องตัดสินใจในเสี้ยววินาทีเช่นกัน เพราะต้องจับตาพร้อมกันสองอย่างคือ ตำแหน่งความสูงของบอลเทียบกับระดับขอบห่วง และจังหวะที่มือผู้เล่นสัมผัสบอลว่าเกิดขึ้นก่อนหรือหลังบอลแตะขอบห่วงไปแล้ว ด้วยความเร็วของลูกบอลและมือผู้เล่นที่เกิดขึ้นในเสี้ยววินาที กรรมการต้องยืนในมุมที่มองเห็นทั้งบอลและมือชัดเจนเพื่อฟันธงให้ทัน ซึ่งบางมุมกล้องหรือบางตำแหน่งยืนของกรรมการเองก็มองเห็นได้ไม่ชัดเท่ากันในแต่ละจังหวะ นี่คือเหตุผลที่ลีกระดับสูงอย่าง NBA ถึงต้องพึ่งการรีเพลย์ทบทวนภาพช้าในจังหวะที่ก้ำกึ่งบ่อยครั้ง เพราะสายตามนุษย์แบบเรียลไทม์ล้วนๆ แยกแยะเรื่องนี้ได้ยากกว่าที่คิด

ส่วน Backcourt Violation ขึ้นอยู่กับกรรมการต้องจำให้ได้ว่าทีมไหนเคยครองบอลในฝั่งรุกสมบูรณ์แล้วหรือยัง ซึ่งต้องติดตามตลอดทั้งจังหวะบุก ไม่ใช่แค่ดูภาพนิ่งตอนบอลข้ามเส้น ระดับการแข่งขันก็มีผล เช่น NBA มีกล้องหลายมุมช่วยยืนยัน แต่การแข่งขันเยาวชนหรือระดับโรงเรียนในไทยมักมีกรรมการแค่ 2 คนดูทั้งสนาม จึงมีโอกาสเป่าไม่ทันหรือเป่าผิดจังหวะได้มากกว่า

เข้าใจแบบนี้แล้ว เวลาดูเกมแล้วรู้สึกว่ากรรมการเป่าไม่สม่ำเสมอ ให้มองว่าเป็นธรรมชาติของกติกาที่ตัดสินยากอยู่แล้ว ไม่ใช่กรรมการมีอคติเสมอไป

ครั้งหน้าที่นั่งดูเกมสด หรือดูถ่ายทอดสดที่บ้านกับครอบครัว ลองใช้ตารางสรุปนี้เป็นตัวช่วยฝึกสังเกต แทนที่จะรอฟังกรรมการเป่านกหวีดแล้วค่อยเดาว่าผิดอะไร ให้ลองทายล่วงหน้าก่อนว่ากรรมการกำลังจะเป่าอะไร นี่คือวิธีฝึกสายตาที่โค้ชใช้สอนนักบาสเยาวชนจริงๆ

การเข้าใจกติกาไม่ได้ช่วยแค่ดูเกมสนุกขึ้น แต่ยังช่วยให้นักบาสเล่นได้ฉลาดขึ้นด้วย เช่น รู้ว่าต้องนับก้าวตัวเองยังไงไม่ให้โดน Travel รู้ว่ากำลังดูเกมกติกาไหนอยู่ ระหว่าง FIBA (ทีมชาติไทย, TBL) ที่ตบบอลได้ทันทีหลังบอลแตะขอบห่วงไปแล้ว กับ NBA ที่ยังห้ามแตะถ้าบอลยังลอยอยู่ในทรงกระบอกเหนือห่วง และรู้ว่าเป็นการ์ดโดนดักบอลใกล้เส้นกลางต้องเลี้ยงบอลไปข้างหน้าเท่านั้น ห้ามถอยกลับเด็ดขาด

กติกาทั้ง 3 ข้อนี้ไม่ได้มีไว้เพื่อทำให้เกมซับซ้อนขึ้น แต่มีไว้เพื่อรักษาความยุติธรรมและจังหวะของเกมให้ลื่นไหล ยิ่งเข้าใจหลักการเบื้องหลังมากเท่าไหร่ ยิ่งดูเกมสนุกขึ้นเท่านั้น เพราะจะไม่ต้องเสียเวลาโวยวายกับนกหวีดที่จริงๆ แล้วถูกต้องตามกติกาทุกประการ